در جستجوی نوری که خاموش نمی‌شود

 در فرهنگ دیرینهٔ آریایی، فرهنگی که ریشه در جان ملّت‌های گسترده‌ای از ایران، افغانستان، تاجیکستان، ازبکستان، ترکمنستان، پاکستان و بخش‌هایی از آذربایجان و ارمنستان و ترکیه دارد، شب یلدا یادآور درازترین شب سال است؛ شبی که مردمانش با شوق دیدن نخستین پرتو سپیده، گِرد هم می‌نشینند، انارهای چون دانه‌های یاقوتِ ازلی می‌شکافند و هندوانه را همچون خورشیدی در آغوش شب تقسیم می‌کنند. تا سپیده‌دم، در روشنایی شمع و لبخندِ یاران، از امید و استمرارِ نور می‌گویند.

یلدا، رمز پیروزی روشنایی است بر تیرگی، نشانی از آن ایمان که در ژرف‌ترین لحظهٔ تاریکی نیز، نوری در کمینِ رهایی نشسته است. جشن یلدا گواه است که هیچ قدرتی نمی‌تواند مانع برآمدنِ خورشیدِ نور شود؛ زیرا در قلب جهان، چرخهٔ امید پیوسته در گردش است.

و در هنگامی که این جشن کهن در آریایی برپا می‌شود، در سوی دیگر جهان نیز صدها میلیون انسان، کریسمس را گرامی می‌دارند — سالروز تولد عیسی مسیح، نوری از جانب خدا، که بر تاریکیِ زمین تابید. همان‌گونه که پس از شب یلدا، خورشید با نوری نو طلوع می‌کند، با تولد عیسی نیز پرتوی جاودان بر جان جهان دمید؛ نوری که ظلمت را درنمی‌گیرد و هرگز خاموش نمی‌شود.

چنان‌که در کتاب مقدس آمده سرزمین‌های است: «در او حیات بود و آن حیات نورِ آدمیان بود» (یوحنا 1:4). و نیز در کلام داوود نبی آمده: «خداوند، روشنایی من و نجات من است؛ از که بترسم؟» (مزامیر 27:1).

این نور، نشانهٔ حضور خداست در انسان؛ همان تجلیِ عشقِ جاودان که در قالب مسیح، بر زمین تجسد یافت تا تاریکی را بزداید و انسان را به سوی حیات بازخواند.

کریسمس، سپیدهٔ پس از یلداست؛ پیام جاودانهٔ امید، برای دل‌هایی که در جست‌وجوی معنا و آرامش‌اند. همان‌گونه که آریایی‌ها و آنانی‌که این رسم خجسته را گرامی می‌دارند و در شب یلدا بر تیرگی شب لبخند می‌زنند و انتظار طلوع فردا را جشن می‌گیرند، میلاد مسیح نیز دعوتی است به گشودن دل در برابر نوری که از آسمان آمد؛ نوری که در بیت‌لحم درخشید و تا امروز دل‌های بی‌شماری را در سراسر این جهان گرم می‌دارد.

ای دوست، اگر در اعماق وجودت شوقِ نوری ماناست، بدان که آن نور هنوز می‌تابد — همان نوری که از آغوش سادهٔ بیت‌لحم برخاست و تا امروز راه حقیقت را روشن می‌کند. در این فصلِ پرنور، از یلدا تا کریسمس، آرزو دارم گرمای عشق خدا در جانت بتابد، تا هر شبِ سرد به سپیده‌ای بی‌پایان بدل گردد، و هر سایه در پرتوِ نور مسیح، به جاودانگی روشنایی مبدّل شود.

با آرزوی نوری تازه، دلی آرام و فصلی سرشار از صلح، ایمان و عشق.

دیوید

زمستان 2025، ایالات متحده‌ی امریکا